Toen we in de woestijn campeerden, hoorde ik van een brigade die een groep gevangenen voor ondervraging moesten vervoeren van een kamp naar een ander kamp. Ik werd naar hun plaats van gevangenschap gereden. Er waren zo'n 30 gevangenen, plus een klein jongetje, opvallend genoeg. De eenheid die de groep moest transporteren was niet de eenheid die ze gevangen had genomen, dus de soldaten wisten niet of de gevangenen strijders waren. De soldaten brachten de gevangenen van een vrachtauto naar een met prikkeldraad afgesloten stuk grond en plaatsen op bevel hoofdkappen op de gevangenen en deden ze handboeien om. Zo ook met de vader van het jongetje.  Het kind was doodsbang en begon te schreeuwen van angst. Een van de Amerikaanse soldaten sneed vervolgens de vader zijn handboeien door zodat hij zijn zoon kon omarmen en kalmeren. Ik kon de man, die zelf zeer bang was, woorden in het Arabisch horen murmelen tegen zijn zoon. Het medeleven van de soldaat en de liefde van de vader waren hartverwarmend. Het leger wilde mij niet de namen van de gevangenen geven en ik weet niet wat er later met hen gebeurd is vanwege een rit die ik uit het gebied moest nemen. Ik heb het nog geprobeerd om uit te vinden maar met de troepen verspreid over de woestijn en in beweging, en de slechte communicatiemiddelen, is mij dit niet gelukt.
- Hoe heb jij persoonlijk de situatie met de gevangen genomen Irakees die zijn vierjarig zoontje probeert te beschermen ervaren?
- Ik kon niet anders dan mij verbeelden dat mijn eigen kleine dochtertje van vier jaar en dezelfde grootte, Lauren, zich in deze situatie zou bevinden. Ik heb daar zeer veel aan moeten denken voor, tijdens en nadat ik de foto heb gemaakt. Het beeld toont geen geweren, geen soldaten, geen bloed, maar voor mij toont het de waarheid van oorlog -  dat het niet alleen de soldaten die hem uitvechten en de politici die hem bevelen beinvloedt.
- Waarom was het kind in dit transitkamp voor oorlogsgevangenen?
- Het jongetje was bij zijn vader op het moment dat deze gevangen werd genomen en ze wilden het kind niet alleen in de woestijn achter laten.

Jean-Marc Bouju, Winnaar World Press Photo of the Year 2003
G E D A C H T E N
17 januari 2009
Tot mijn spijt toon ik eerst het beeld dat mij, in mijn redelijk nieuwe rol als vader, het meest heeft aangegrepen de voorbije jaren. Het is het soort beeld waarvan je weg wilt kijken, alsof de vastgelegde gebeurtenis niet werkelijk heeft plaats gevonden. Het schilderen van beelden met een dergelijke impact (negatief en positief) lijkt mijn streven te worden. Kijk en lees maar even. De fotograaf vertelt.
Ik kende de foto al maar de confrontatie met dit beeld, nu ik zelf vader ben geworden, grijpt mij meer aan dan voorheen. Ik ken nu de zorg en aandacht, de bescherming van en voor een kind. Natuurlijk is mijn materiële situatie op geen enkele wijze vergelijkbaar met de gruwelijke omstandigheden waarin dit kind en zijn vader zich bevinden. De angst van het jongetje dat zich wanhopig koestert aan de borst en hartslag van de vader. De absolute horror van de kap over het hoofd. De schoentjes. De hand op het voorhoofd. Het is allemaal even aangrijpend. De fotograaf noemt het medeleven van de soldaat 'hartverwarmend'. En ja, zeker binnen de gegeven omstandigheden is dit wellicht zo te noemen maar dezelfde soldaat is een werktuig van een gruwelijk politiek/militair beleid waarvoor hij mede verantwoordelijk is, als uiteindelijke uitvoerder misschien nog wel hoofdverantwoordelijk. Ieder mens heeft in mijn huidige beleving principieel de vrije keuze om daden te verrichten of om ze na te laten, geacht de omstandigheden en gevolgen. Ik wil niet te veel naar de politieke interpretatie uitwijken. Mij gaat het om de beleving van individuen en de verbeelding van de intensiteit van hun bestaansbeleving. In hun schedel, in hun dromen, in hun buik. Op hun huid.

Goed. De eeuwige vraag. Hoe is het mogelijk dat je een ander mens een dergelijke wreedheid laat ondergaan? Zelfs mensen die zelf ouders zijn geworden voeren dergelijke gruweldaden (en erger) uit. Op kinderen en andere ouders (zie bijvoorbeeld de bestiale gruwelijkheden van de getraumatiseerde Israelische machthebbers op dit moment in de Palestijnse gebieden). Horror met horror vergelden, het zal je tijdelijke menselijke bestaan maar bepalen. Waarschijnlijk ontkomen wij tot op zekere hoogte of diepte, geen van allen aan uitvoering van wraak, emotionele vergelding of wrokkoestering.
In de meeste gevallen worden deze gruwelijkheden begaan om een persoonlijk, religieus of politiek hoger doel te dienen of te beschermen. Een beetje ellende veroorzaken om grotere ellende te voorkomen. Om eerlijk te zijn, ik ervaar de beleving van het menselijk, ademend bestaan als volkomen onderontwikkeld en primitief. Gelukkig is er een mogelijkheid tot verlichting en zelfs een vorm van mentale ontsnapping. En wel via een proces van totale openstelling voor nieuwe bestaans/bewustzijnsbelevingen. Maar zonder een absolute overgave en bereidheid tot confrontatie met de eigen, vertrouwde gedachtenstructuur en een dosis moed zal je niet heel ver komen. Er is voor mij geen enkele verplichting hiertoe. Binnen de grenzen van dit bestaan is het al lastig genoeg om enigzins in balans en groei te blijven. Het gevoel van veiligheid, materieel en geestelijk, is een nastrevenswaardige staat van leven. Ik ben mij bewust van de subjectieve beleving van de individuele werkelijkheid en zal voor welk ander ademend wezen dan ook niet durven te beweren een beter alternatief te hebben. Wel zal ik zoveel mogelijk mijn beleving trachten te verbeelden en te verwoorden.
Mijn bedoeling met dit WEBLOG is om regelmatig een verslag te maken van mijn bezigheden en gedachten met betrekking tot het schilderen van mijn nieuwe werk, de E X I S T I N T E N S I T Y serie. Het staat u vrij om te reageren.

Eerst maar even een korte geschiedenis.

Ik ben begin 2008 begonnen met de eerste doeken. Nadat in 2006 ons dochtertje Lente werd geboren kwam ik door de grote veranderingen in mijn dagelijks leven moeizaam tot schilderen. De intensiteit van de dagelijkse verzorging, in de eerste weken natuurlijk samen met mijn vriendin, had ik niet voorzien. Bovendien hadden wij een labradorpup gekocht die ook zo dag en nacht haar natuurlijke kuren vertoonde. Voor het eerst in mijn leven kon ik mijn dagen niet indelen op de wijze die ik tot dan toe gewend was, namelijk in volledige vrijheid. Ik werd geconfronteerd met een materieel menselijke kant van het bestaan die ik nog nooit had ervaren. De verantwoordelijkheid en de fascinatie voor een nieuw menselijk leven namen mij volledig in beslag. In het eerste jaar ben ik dan ook in een fysieke en mentale achtbaan beland. Een ernstige longontsteking, gemengde gevoelens over ouderschap (zowel het onze als dat van onze ouders) en die onverwoordbare vreugde over het kleine mensje dat leert, groeit, lacht, poept, huilt, kortom leeft! De combinatie van alle ervaringen leidden mij uiteindelijk naar mijn wens om mijn nieuw ervaren 'bestaansintensiteit' te verbeelden in schilderijen.
Maar nu is er iets anders aan de hand. Ik weet niet zeker meer of ik verder wil met deze wijze van werken. Ik ben een beetje klaar met het 'in het raam' schilderen. Mijn behoefte aan een atelier in de luwte neemt toe. Mijn behoefte aan vertegenwoordiging/presentatie van mijn werk door derden, buiten mijn eigen atelier, neemt toe. De thematiek, de energie, de emoties waarmee ik te maken heb in mijn nieuwe werk. Ze sluiten niet langer aan op de plek, de kleine ruimte, de passerende buurtbewoners. Mijn ambitie om schilderwerk 'in uitvoering' te tonen en mijn verlangen naar directe communicatie met het publiek, en met name met het publiek dat niet regelmatig naar schilderijen gaat kijken, neemt af. De essentie van deze door mij gezochte en gevonden ervaring lijkt 'binnen', in de pocket. Een ongelooflijk schilderavontuur ligt achter mij. Kleurrijk, open, sociaal, leerzaam, onafhankelijk en krachtig. De schilderijen werden over de hele wereld verkocht. De commentaren en discussies werden in vele talen en tonen gedeeld. Tranen hebben gevloeid, kinderen hebben geapplaudiseerd. Media aandacht is er geweest. Feesten, verdriet, hatemail, stalkers. Ik heb mijn angst voor verf en kwasten overwonnen. Mijn frustraties over mijn kunstacademische geschiedenis heb ik verwerkt.

En nu? Nu sta ik met mijn handen in mijn haar. Het ene na het andere doek komt van de ezel. In de E X I S T I N T E N S I T Y- serie zullen het er ongeveer twintig zijn op dit moment. Ik heb mij nog nooit zo geëngageerd gevoeld, zo betrokken bij een thema. Ik sta regelmatig met tranen in mijn ogen te schilderen. Schreeuwend, starend, lachend, intens gelukkig, totaal desperaat. Kramp in mijn vingers en schouders. Het is eigenlijk geen schilderen. Het voelt als een dans, een uitputtende harde dans. En die dans speelt zich af op het podium van levensspanning, zoals in de aanraking van de hand van de vader op het voorhoofd van zijn kind. Van binnen dit spanningsveld probeer ik te schilderen. Krassen, wrijven, lijmen, wassen, verven, schrapen, poetsen, schelden, genieten, twijfelen, vegen, sponzen, druppelen, slaan. Via mijn eigen kind, via mijn vriendin, via mijzelf. Als medium.
Wat ik bezit is een beperkt vermogen om tekeningen en schilderijen te vervaardigen. En wel op een wijze die door enkelen als interessant wordt ervaren, zo leren mij de voorbije jaren. Ik heb redelijk verkocht en ben regelmatig aangesproken in mijn atelier over de betekenis of schoonheid van een door mij geschilderd werk. Ik heb veel plezier beleefd aan het non-stop tonen van mjn schilderijen en het openbaar delen van mijn talent. Mijn schildersezel bevindt zich direct achter het raam van mijn atelier aan de straatzijde. De deur stond altijd open. Op deze site is een groot deel van mijn werk uit deze periode, van zo'n 10 jaar, te zien. Een uitgebreider artikel van Paul Reinshagen over mijn beleving van deze manier van werken is hier te lezen.
Eerlijk gezegd ben ik een beetje bang. Bang van mijn eigen ambitie en nieuwe engagement. Maar ook wel van de galeriewereld. Door de luxepositie van een goede locatie van mijn atelier/galerie in de Amsterdamse Jordaan, te midden van enkele toonaangevende galeries van Diana Stigter, GRIMM (nu verhuist), Witzenhausen Artspace, Gabriël Rolt enz. ben ik jarenlang in een bevoorrechte positie geweest. Een geïnteresseerd publiek was immer beschikbaar. Mijn huidige werk is ook qua formaat echter te groot aan het worden om goed beoordeeld te kunnen worden op deze plek. Diegenen die de moeite hebben genomen om het werk in het atelier te komen bekijken zijn gelukkig stuk voor stuk onder de indruk. Voor eventuele verkoop zou meer ruimte ook meer rust geven. Recent ben ik gesprekken begonnen met enkele potentiële agenten/galeries. Helaas is er nog niets concreets uitgekomen. Wel komt er een deel van het nieuwe werk tijdens de Winter Art Collection van 1 december 2009 t/m 28 februari 2010 in de Galerie van het Pulitzer Hotel ***** in Amsterdam te hangen. Mooi, dank aan Frantastic.
Mijn inzet blijft om op een schilder/tekentechnisch hoger niveau te komen. Schilders/kunstenaars die ik bestudeer om hun combinatie van materiaalgebruik, visuele impact, integriteit: Antony Gormley, Peter Doig, Miquel Barceló, Marlene Dumas, Anselm Kiefer, Luc Tuymans, Lucian Freud, Dave McKean en anderen die ik later zal vermelden.
18 januari 2009
Een detail van mijn recente doek. Nog niet helemaal af. Erg leuk om te schilderen. Of beter, tekenen. Dat hoofd vertoont een slagveld. Een gevallen engel met een kater. Wel zeer gelukkig.
18 januari 2009
De nieuwe president van de Verenigde Staten spreekt eindeloos over hoop en verandering. Ik geloof er niets van. Het zijn holle kreten. Erg veel mensen gedragen zich merkwaardig, als sektarische volgelingen. Ik vertrouw dat gedweep niet. Na de veronderstelde 'boze' periode van de vorige president en zijn beleidsmakers komt nu een soort nieuwe Heiland die, als ik zijn woorden moet geloven, eigenlijk alles gaat oplossen en verbeteren. Gemeenschapsverplichtingen bijvoorbeeld. Zoals Kinderen in sociale dienstplicht?  
Over gevallen engelen gesproken. Nog maar eens een gruwelijk beeld over kinderen en ouders. In een recent verleden en een recent heden.
Meer opvallende beeldcombinaties. Waarschuwing voor gruwelijke foto's.
Wat zegt hij eigenlijk? Een 'burger-veiligheidsdienst'?
We zullen zien waar deze man en zijn influisteraars mee weg gaan komen. Ondertussen ben ik gisteren weer met een nieuw doek begonnen. De 'G-SPOT-GOD'. Over de intensiteit van het verlangen naar orgastische en geestelijk-religieuze bevrediging.
Ik heb een paar dagen terug salvo's foto's genomen van mijn gezicht/kop. Vermoeid op maandagmorgen in een koud atelier. De beelden van Gaza,
de schaterlach van Lente, mijn neus tussen de tieten van Q, de aanschouwing van een in de regen naar zijn werk lopende man, de verbijstering over religie, de nog steeds opspelende rouw om hondje Ayla en parkietje Batman, de razernij over de beperkingen van mijn lichamelijk voertuig, de herinnering aan mijn vader, moeder en broertje, het lot van een Aartsengel met vrije wil, de ontroering door de muziek van Anouar Brahem, Damien Rice, U2, Arvo Pärt, Henryk Górecki, Alberto Iglesias, dEUS, Antony and the Johnsons. En meer.
23 januari 2009
Het idee is eigenlijk een concept dat ik 20 jaar geleden al heb gebruikt tijdens mijn studie aan de KABK in Den Haag en de Rietveld Academie in Amsterdam. Toen registreerde/tekende ik mensen 'live' binnen een paar minuten - realistisch - terwijl ik een emotie bij ze op probeerde te roepen, een beetje als een fotograaf op een professionele shoot. Het oppervlak van het linnen als huid. De contouren van het gelaat, naar de werkelijkheid. De abstracte dimensies van gevoel, emotie, geloof, spiritualiteit, intellect eronder, erop, erdoor, eroverheen. Mijn registratie van de bestaansintensiteit.
Tekening en schilderij MARCEL 1989
r e a g e r e n ?
Let op. Reacties kunnen geplaatst worden in dit BLOG.
r e a g e r e n ?
Let op. Reacties kunnen geplaatst worden in dit BLOG.
r e a g e r e n ?
Let op. Reacties kunnen geplaatst worden in dit BLOG.
Reacties (of delen hiervan) op dit weblog van Joep Buijs kunnen (met vermelding van de afzender) vermeld worden in het BLOG. De beslissing hierover neemt Joep Buijs. Indien u op de hoogte wenst te worden gehouden over nieuwe bijdragen op het BLOG kunt u een e-mail met dit verzoek sturen.
r e a g e r e n ?
Let op. Reacties kunnen geplaatst worden in dit BLOG.
Het staat mij steeds duidelijker voor ogen. Ik constateer meer en meer dat ik geen concessies meer wil doen binnen mijn schilderwerk. Ik zal zonder schaamte gaan schilderen. Ik bedoel, dicht op de huid, dicht op mijn betrokkenheid. Het toneel zal de komende tijd mijn eigen gezicht zijn. Immers, ik ben, in mijn beleving, de enige getuige van jullie en mijn bestaan. Mijn afschuw, mijn verdriet, mijn geluk, mijn plezier, mijn horror. Alles dat zich in en om mij afspeelt, datgene waar ik mee geconfronteerd wordt dat jullie doen met de impact die dat heeft is te zien op de huid van mijn gezicht. Een kop als andere koppen. Er zijn vele koppen. Het maakt eigenlijk niet veel uit welke kop ik gebruik. Jullie maken zo'n beetje hetzelfde mee, zien wat ik zie, voelen potentieel wat ik voel. In jullie eigen kop. Daar moet ik dan weer naar kijken. Overigens heb ik in mijn tijd van leven duizenden van jullie koppen al getekend. Binnen enkele minuten. Dat dan weer wel. Dus mag ik mijn eigen kop gebruiken nu? Dacht het wel. Ik ben niet de enige..
Screenshot commercial Sport1 2008, regisseur Martin Koolhoven. Ik word zo nu en dan gecast voor reclamefilmpjes. Een erg leuke ervaring. Fascinerend om een filmteam in actie te zien op een set.
23 januari 2009
Hmmm. De nieuwe president. Hier een van de vele interessante analyses van zijn hypnotische retoriek (in het Engels). Een 'MUST READ'. Jawel.
28 januari 2009
'TELL ME' E X I S T I N T E N S I T Y
2 februari 2009
Een van de grote wonderen van het 'en public' schilderen in de Hazenstraat is het reageren van de mensen die mij aan het werk zien. En hoewel ik hier zo nu en dan even mijn bekomst van heb moet ik toegeven dat een grotere bevrediging als schilder waarschijnlijk niet te bereiken is. En ik geniet er oprecht van. Natuurlijk heb ik nu mijn zinnen gezet op een bredere presentatie van mijn werk en verkoop van een van mijn recente doeken zou zeer welkom zijn, maar deze kleine sociale diamanten blijven essentieel en met niets te vergelijken. De politieagente die mij vandaag uit de grond van haar hart vertelt dat ze tijdens haar nachtdienst zo genoten heeft van 'TELL ME' (zie boven) en in het algemeen graag even haar tijd neemt om - tijdens mijn afwezigheid - te kijken naar mijn werk, in de stilte van de nachtelijke straat. Ik vind het bijzonder.

Ook de nieuwe Italiaanse overbuurman Roberto die een jazz-wijnbar gaat openen tegenover mij en zijn Italiaanse passie/enthousiasme voor mijn werk vurig met mij wil delen. Een groot hart, voelbare betrokkenheid. Met overigens een interessante anekdote over zijn beslissing om de bar op deze locatie te openen; in Rome, alwaar hij eerder een jazz/wijnbar exploiteerde, heeft hij gedroomd over een schilderij van een baby met zwarte tranen over het gezicht. Hij en zijn vrouw waren kort daarvoor bevallen van hun zoontje Ray en konden de droom niet duiden. Niet lang hierna passeerden zij in Amsterdam mijn atelier en zagen tot hun verbijstering mijn doek 'G D' hangen. Roberto keek om zich heen en vroeg zich af of er een grotere betekenis achter deze gebeurtenis kon liggen. Hij zag het plakaat 'TE HUUR' in het raam van de bar aan de overzijde van de straat hangen en besloot ter plekke om met zijn partners een zaak te beginnen in Amsterdam.
'G D' E X I S T I N T E N S I T Y
Nog een klein wondertje. Tijdens het schilderen van 'TELL ME' ben ik vorige week onbewust gefotografeerd. Eva Aben heeft de hieronder afgebeelde foto gemaakt en stuurde mij deze en twee anderen toe. Ik werd er zelf stil van. Mijn thema van de absolute transparantie - de subtiele, meest minimale spanningsenergie die een mens van een ander mens doet verschillen en scheiden - is vastgelegd in deze foto. De straatbeelden in de schaduw van het portret, mijn eigen transparantie en dat van het geschilderd portret. Het totaalbeeld beslaat op wonderbaarlijke wijze mijn huidige gemoedstoestand.
Mijn grote dank aan Eva, die ik overigens verder nog niet ken.
r e a g e r e n ?
Let op. Reacties kunnen geplaatst worden in dit BLOG.
4 februari 2009
WITNESS, getuige. Het nieuwe doek. Er zijn stadia die mij verbijsteren (zie boven). Alsof de onderhuidse en onderbewuste energieën in beeld komen. De ongeconditioneerde rauwe emoties en krachten. Ik toon ze hier even omdat er mensen zijn die dit stadium van het schilderij spannender vinden dan het eindresultaat waar ik op uit ben, vooralsnog ;).
5 februari 2009
Klik op de pijl rechtsboven voor groot beeld. Niets te zien? Download Adobe Flash Player:
Een duidelijke geheugensteun over de oorsprong en geschiedenis van het Zionistisch-Palestijns conflict. Ach ja, handig..
Op de bank gezeten, de kranten lezend, het nieuws bekijkend. Onder mijn sociaal aanvaardbare en aangepaste uiterlijk en gedrag verschuilt zich mijn onrust. En razernij. Mijn onzekerheid. In wat voor wereld is Lente straks volwassen? Is ze op haar 18e gemicrochipt? Moeten ze naar sociale opvoedingskampen of een jaartje verplicht in de jeugdburgerwacht? Het leger in? Donkere gedachten Joep. Ik hoor het jou denken. En toch, ik zie signalen van een toenemende maatschappelijk/politieke verwurging. Toenemende controle op velerlei gebieden.

Zelf heb ik mij zelden krachtiger en levenslustiger gevoeld. Ik wel. Ik heb veel plezier. Iedere dag wordt er veel gelachen. Ik weet wat ik genereer. Constructieve strijd met de materie om mijn belevingswereld in beeld vast te leggen. Creativiteit. De doeken en tekeningen zijn getuigenissen van mijn ademend bestaan. Interpretaties van mijn gevoelens van onwetendheid, gesteldheid, gestemdheid en observaties. En de jouwe. Feitelijk is op mijn recente zelfportretten niet mijn kop te zien maar de jouwe. Jouw kop, jouw gedrag en jouw ideeën. Jij ziet jou. Op mijn kop.

Duizenden van jullie heb ik geregistreerd. Duizenden keren ben ik bij jullie naar binnen gegaan en heb ik jullie ademend vehikel voor jou en jouw omgeving vastgelegd. Liefdevol, scherp en meestal grappig.

In mijn schilderijen tracht ik echter ook de destructieve en manipulerende invloeden van externe en interne krachten te verbeelden. Door ze binnen in mij zo veel mogelijk recht in de kern van hun bestaansintensiteit te confronteren, te analyseren en zo nodig te neutraliseren probeer ik vat te krijgen op dit web van invloedssferen. In mijn persoonlijk leven verwijder ik, waar mogelijk, de vele manifestaties van manipulatieve destructieve bemoeienissen. Zonder aanziens des persoons of idee.  

Tijdens mijn schildersessies nodig ik ze wel uit. Deze krachten. Ze krijgen een naam. Ze worden mijn herinneringen, mijn trauma's, mijn frustraties, mijn geluk, mijn liefde, mijn driften, mijn lusten. Ik richt mij vervolgens totaal op het hier en nu van mijn bestaan. Achter de schildersezel. Het canvas is de arena. Iedere seconde vraag ik binnen het krachtenveld van het ademend bestaan of alles dat zich visueel wenst te manifesteren zich wil tonen in mijn bewustzijn. Op mijn huid. Op mijn netvlies, in mijn kop. In de verschijningsvorm van de mens Joep Buijs. En, ik word er beter en beter in. Ik sta steeds meer toe. Niet meer te vergezocht. In een mentale projectiewereld van geestelijke entiteiten of intellectuele concepten. Ook lukt het mij meer en meer om mijn recente aspiraties voor een carrièredoorbraak te relativeren. Ik kom dichter en dichter bij mijn verhaal.
6 februari 2009
Twee belangrijke zaken vandaag. 'WITNESS' nadert zijn eindfase. En, ik heb de film 'INTO THE WILD' van Sean Penn gezien. Wat een indrukwekkend verhaal, weergaloos verfilmd. Een MUST SEE.
WITNESS detail fase 6
23 februari 2009
WITNESS is af en roept veel reacties op. Mensen vragen mij of ik echt zoveel woede 'in mij draag'.'Haat', noemt een passerende corpulente galeriehouder het doek. 'Lekker voor boven de bank..', verzucht een Jordanees. 'Provocerend absoluut', zegt een bedrijfstrainer.

Allemaal goed.
Mijn nieuwe doek staat al weer op de schildersezel. FRAGILE. Ik zit nog midden in het schilderproces en heb eigenlijk nog geen benul waar het doek mij naartoe leidt. Vandaag heb ik het haar weggeschilderd. En de manisch wilde energieën om het hoofd. Ik zie nu een kale kop met een angstige, waakzame blik in de ogen. Een beschadigde blik. Ik wil het doek nog fragieler maken. Aan de oppervlakte. Misschien craqueleren.
FRAGILE. Drie stadia van het schilderij.
J O E P  B U I J S
DOWNLOAD ADOBE FLASH PLAYER PAGINA